KPV

W kontrolowanych układach in vitro peptyd służy do:

• mapowania szlaków sygnałowych;
• profilowania cytokin i chemokin;
• testów synergii z innymi związkami kationowymi.

W modelach in vivo u zwierząt laboratoryjnych wykorzystywany jest do weryfikacji hipotez dotyczących selektywnego transportu krótkich peptydów i ich dystrybucji tkankowej w warunkach zapalenia.

KPV – struktura chemiczna

Chemicznie KPV zbudowany jest z trzech reszt aminokwasowych: lizyny (K), proliny (P) i waliny (V). Dodatni ładunek netto w warunkach fizjologicznych sprzyja oddziaływaniom elektrostatycznym z anionowymi powierzchniami biologicznymi, natomiast obecność proliny nadaje sekwencji lokalną „zawiasowość”, wpływając na preferencje konformacyjne w środowisku wodnym i przy interakcji z błonami.

Krótka długość łańcucha ułatwia modyfikacje końców: najczęściej stosuje się acetylację N-końca i amidację C-końca w celu zwiększenia odporności na proteazy oraz poprawy stabilności w osoczu w doświadczeniach na modelach zwierzęcych. W badaniach porównawczych wykorzystuje się także podstawienia D-aminokwasów, cyklizację lub sprzęganie z nośnikami polimerowymi i fluorescencyjnymi reporterami. Takie zabiegi pozwalają regulować powinowactwo do błon, czas półtrwania oraz dostępność analityczną.

KPV jako odczynnik

W hodowlach komórkowych KPV wykorzystuje się do badania wpływu na szlaki NF-κB oraz kinaz MAP (ERK, JNK, p38), z użyciem reporterów transkrypcyjnych i ilościowych odczytów ELISA/qPCR/multiplex. Już zakresy nanomolowe często wystarczają do wykrycia zmian w ekspresji IL-6, TNF, IL-8/CXCL8 czy MCP-1/CCL2, co sprzyja budowie krzywych dawka–odpowiedź oraz protokołów time-course.

W mikrobiologii KPV stosowany jest:

• w testach przepuszczalności i potencjału błonowego;
• w ocenie integralności dwuwarstw lipidowych;
• jako element badań synergii z innymi peptydami kationowymi.

W chemii analitycznej i biochemii peptyd służy jako wzorzec do weryfikacji metod oczyszczania (HPLC), analizy mas (LC-MS) i oceny stabilności w płynach biologicznych.

KPV w badaniach laboratoryjnych

W doświadczeniach in vivo u gryzoni KPV najczęściej testuje się w protokołach eksperymentalnego zapalenia jelita grubego indukowanego DSS lub TNBS. W takich układach obserwuje się zmiany histologiczne i biochemiczne zgodne z modulacją osi NF-κB/MAP, w tym redukcję nacieku zapalnego oraz lepsze utrzymanie długości okrężnicy. Kluczową rolę w interpretacji wyników odgrywa transporter di-/tripeptydów PepT1: jego podwyższona ekspresja w tkankach objętych zapaleniem umożliwia badanie ukierunkowanego dostarczania krótkich peptydów i ich lokalnej aktywności.

Równolegle prowadzi się modele gojenia ran i przebudowy tkanek, gdzie KPV służy do oceny profili cytokin, chemokin i markerów macierzy zewnątrzkomórkowej, a także do monitorowania odpowiedzi komórek wrodzonego układu odpornościowego. W badaniach mikrobiologicznych wykorzystuje się standardowe panele szczepów do testów MIC/MBC i analizy synergii z peptydami kationowymi, co pomaga rozdzielić wpływ bezpośredni na błony od efektów pośrednich związanych z regulacją odpowiedzi zapalnej.