Starzenie komórkowe to proces prowadzący do trwałego i nieodwracalnego zatrzymania podziałów komórki. Nie oznacza jednak jej natychmiastowej śmierci. Stara komórka pozostaje aktywna metabolicznie, zużywa energię i może wpływać na sąsiadujące komórki oraz funkcjonowanie całej tkanki.

Jedną z przyczyn tego procesu jest stopniowe skracanie telomerów, czyli zakończeń chromosomów zabezpieczających materiał genetyczny podczas podziałów. Po wyczerpaniu limitu podziałowego dochodzi do starzenia replikacyjnego. Starzenie komórkowe może być również przyspieszone przez stres, uszkodzenia DNA, promieniowanie lub inne niekorzystne czynniki. Zjawisko to obserwuje się także w komórkach niedzielących się, takich jak neurony.

Stare komórki często mają większe rozmiary i wyższą ziarnistość. Wydzielają czynniki wzrostu i białka prozapalne, które mogą pobudzać starzenie komórek znajdujących się w ich otoczeniu. Mogą też przekazywać białka przez cienkie mostki cytoplazmatyczne.

Starzenie komórkowe to proces, który pełni podwójną funkcję. Z jednej strony ogranicza namnażanie uszkodzonych komórek i może chronić przed rozwojem nowotworu. Z drugiej nagromadzenie starych komórek może powodować przewlekły stan zapalny, osłabiać regenerację tkanek i przyczyniać się do rozwoju chorób związanych z wiekiem.

Źródła:

https://projekty.ncn.gov.pl/opisy/293854-pl.pdf

https://postepybiochemii.ptbioch.edu.pl/index.php/PB/article/view/120